Άγκαθα Κρίστι (Agatha Christie), «Κάτω στο Δάσος»

Κάτισχνα καφέ κλαδιά αντικρύ σε γαλανό ουρανό
                (Και Σιωπή βαθιά στο δάσος),
Φύλλα φαιά που φυλλοροούν στα πόδια σου,
Κρεμαστοί κορμοί που καρτερούν την ώρα
                (Και Σιωπή βαθιά στο δάσος).
Η Άνοιξη πια πέρασε  με τη χαρά της νιότης,
Το Καλοκαίρι με τα λάγνα του έρωτα τα δώρα,
Το Φθινόπωρο στον πόνο ύστερα απ’ τον πόθο,
Φύλλα, ανθοφορία, φλόγα- έφυγαν και έσφαλλαν

                Και η Ομορφιά-η γυμνή Ομορφιά παρέμεινε στο δάσος!

Κάτισχνα καφέ κλαδιά αντικρύ σε μια τρελή σελήνη
                (Και Κάτι  που σαλεύει μες στο δάσος)
Φύλλα που σκιρτούν και  απ’ τους νεκρούς ξυπνούν,
Βέργες που  λυγιούνται  και σαν σε φως καλούν
                (Και Κάτι που περπατάει μες στο δάσος).
Σειούνται και αναδεύουν τα φύλλα, ζωντανεύουν!
Οδηγημένα από τον Θάνατο σε ένα διαβολικό χορό!
Σπρώχνονται και στριγκλούν τα δέντρα τρομαγμένα!
Ένας άνεμος ολολύζοντας με ανατριχιά περνά…

                Και ο Φόβος-ο γυμνός Φόβος μες απ’ το δάσος βγαίνει!
~
από την ποιητική συλλογή Ο δρόμος των Ονείρων, 1925

απόδοση: Μαργαρίτα Παπαγεωργίου
πηγή - επίμετρο - το ποίημα στα Αγγλικά