Καλλιόπη Εξάρχου, «Μνήμες»

 Κάποτε
ήταν αιχμηρές
έκοβαν κομματάκια την καρδιά

Με τα χρόνια
στρογγύλεψαν
λειάνθηκαν
έγιναν πιο σοφές

Τώρα πια
ακουμπούν
χωρίς να διχάζουν

Σαν αθέατα χάδια

Όπως και να έχει
μνήμες ήταν
και μνήμες παραμένουν

Θρυαλλίδες
ενός απολιόρκητου βίου
που επιμένει
να παραδίδεται μόνο στη μνήμη τους
~
από τη συλλογή Μάχιμα χείλη, εκδ. Σοκόλη, 2014
πηγή

 

Η Καλλιόπη Εξάρχου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δράμα. Σπούδασε στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.). Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού και διδακτορικού διπλώματος στο γαλλικό θέατρο του 20ού αιώνα. Μετά από ακαδημαϊκή πορεία ετών, είναι, σήμερα, Καθηγήτρια Θεατρολογίας στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Α.Π.Θ., ενώ η επιστημονική της έρευνα εκτείνεται στο σύγχρονο ελληνικό και γαλλικό θέατρο. Άρθρα της έχουν δημοσιευθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά «Νέα Πορεία», «Σύγκριση», «Θέματα Λογοτεχνίας», «Οδός Πανός», «Πάροδος», «Διαβάζω», «L'Atelier du Roman» καθώς και στο δραμινό λογοτεχνικό περιοδικό «Δίοδος». Τίτλοι βιβλίων (ποίηση): Μικρές ιστορίες μεγάλων εξομολογήσεων (2006). Περί Ιδεών (2006). Περιπλανώμενος Λόγος (2009). Βιβλιάριο Καταθέσεων (2012). Μάχιμα Χείλη (2014). Τόσο ήθελε το στήθος (2020).