(1).jpg)
.png)
Κάποτε τελειώνουν τα προσχήματα.
Είναι σαν γη τα προσχήματα:
όσο πιο πολύ τη σκάβεις, τόσο βρίσκεις.
Και παίρνεις, παίρνεις απ’ τα σπλάχνα της:
νερά, κοιτάσματα, φλεβίτσες χρυσού και αιχμηρά διαμάντια.
Σου δίνει πάντα η γη: όσο τη σκάβεις τόσο σου δίνει.
Είναι προαιώνια υπόσχεση.
Σου δίνει, ώσπου να της δώσεις τον εαυτό σου.
Κάποτε τελειώνουν τα προσχήματα.
Έρχεται η ώρα που θα ερωτηθούμε πώς ζήσαμε. Πώς γράψαμε.
Από το έλλειμμα ή από το περίσσευμά σας, θα με ρωτήσουν.
Τότε εγώ θα πρέπει να απαντήσω για λογαριασμό των δύο.
Τι θα πούμε τότε, αγάπη μου. Τι θα τους πω.
Θα ζητήσουν να μάθουν:
Ποιος ήταν η γη και ποιος η θάλασσα.
Τι σόι πράγμα είναι το χιόνι.
Ποιος άνοιγε δρόμους και ποιος έκλεινε.
Τι ήταν εκείνη η στάλα αίμα στο άσπρο μας σεντόνι
ή εκείνες οι κόκκινες γρατζουνιές πάνω στις σελίδες του
Γιώργου Μαρκόπουλου.
Η μυρωδιά της κανέλας, της βανίλιας πάνω στο λαιμό σου.
Θα βρουν τα εισιτήρια, τα ίχνη μας σε λεωφορεία, τρένα και
σταθμούς.
Θα βρουν τα χνάρια σου όλα πάνω σε δαύτες τις σελίδες.
Ακόμα και τα πράσινά σου μάτια, κυρίως τα χέρια σου θα δουν
και θα σ’ αναγνωρίσουν,
καθώς κουβάλαγαν εξοπλισμό εκστρατείας, παγοκύστες, είδη
προικός,
εμένα πάνω στο σώμα σου θα δουν,
θα ακούσουν όσα είπες για την άσπρη πλάτη,
θα βρουν πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς.
Καταλαβαίνεις, καλά, πως κάποτε τελειώνουν τα προσχήματα.
Μένουν τα κοιτάσματα.
Όσα βρήκαμε τόσα χρόνια σκάβοντας,
χαράσσοντας αμετάκλητα ο ένας τον άλλον.
Δεν ξέρω τι θα τους απαντήσω, τότε.
Όμως, εσύ, το ξέρεις καλά
υπάρχουν ερωτήσεις που δεν απαντιούνται.
Και ίσως αυτή η αντίληψη να είναι σωστή.
Ίσως να προφυλάσσει.
Και ίσως η απάντηση που δεν μπορεί να ακουστεί,
ή που δεν θέλησαμε να δώσουμε
για λογαριασμό ο ένας του άλλου
να μπορεί κάλλιστα να ανθίσει σα λουλουδάκι της ερήμου
Ή να γίνει κοχύλι του βυθού,
αφού δεν θα υπάρχουν πια προσχήματα
και αφού εγώ θα σε έχω φυλαγμένο για πάντα εδώ μέσα
~
πηγή
Η Μαίρη Κλιγκάτση γεννήθηκε στη Φλώρινα το 1985. Είναι διπλωματούχος Μηχανικός Παραγωγής και Διοίκησης, τελειόφοιτος της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Το 2011 ίδρυσε το ηλεκτρονικό πολιτιστικό περιοδικό ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine, ενώ από το Μάιο του 2015 συνδιαχειρίζεται τη λογοτεχνική πλατφόρμα litart.gr. Τίτλοι βιβλίων: Πλευρικά (2015). Νυμφώνας (2018).
Είναι σαν γη τα προσχήματα:
όσο πιο πολύ τη σκάβεις, τόσο βρίσκεις.
Και παίρνεις, παίρνεις απ’ τα σπλάχνα της:
νερά, κοιτάσματα, φλεβίτσες χρυσού και αιχμηρά διαμάντια.
Σου δίνει πάντα η γη: όσο τη σκάβεις τόσο σου δίνει.
Είναι προαιώνια υπόσχεση.
Σου δίνει, ώσπου να της δώσεις τον εαυτό σου.
Κάποτε τελειώνουν τα προσχήματα.
Έρχεται η ώρα που θα ερωτηθούμε πώς ζήσαμε. Πώς γράψαμε.
Από το έλλειμμα ή από το περίσσευμά σας, θα με ρωτήσουν.
Τότε εγώ θα πρέπει να απαντήσω για λογαριασμό των δύο.
Τι θα πούμε τότε, αγάπη μου. Τι θα τους πω.
Θα ζητήσουν να μάθουν:
Ποιος ήταν η γη και ποιος η θάλασσα.
Τι σόι πράγμα είναι το χιόνι.
Ποιος άνοιγε δρόμους και ποιος έκλεινε.
Τι ήταν εκείνη η στάλα αίμα στο άσπρο μας σεντόνι
ή εκείνες οι κόκκινες γρατζουνιές πάνω στις σελίδες του
Γιώργου Μαρκόπουλου.
Η μυρωδιά της κανέλας, της βανίλιας πάνω στο λαιμό σου.
Θα βρουν τα εισιτήρια, τα ίχνη μας σε λεωφορεία, τρένα και
σταθμούς.
Θα βρουν τα χνάρια σου όλα πάνω σε δαύτες τις σελίδες.
Ακόμα και τα πράσινά σου μάτια, κυρίως τα χέρια σου θα δουν
και θα σ’ αναγνωρίσουν,
καθώς κουβάλαγαν εξοπλισμό εκστρατείας, παγοκύστες, είδη
προικός,
εμένα πάνω στο σώμα σου θα δουν,
θα ακούσουν όσα είπες για την άσπρη πλάτη,
θα βρουν πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς.
Καταλαβαίνεις, καλά, πως κάποτε τελειώνουν τα προσχήματα.
Μένουν τα κοιτάσματα.
Όσα βρήκαμε τόσα χρόνια σκάβοντας,
χαράσσοντας αμετάκλητα ο ένας τον άλλον.
Δεν ξέρω τι θα τους απαντήσω, τότε.
Όμως, εσύ, το ξέρεις καλά
υπάρχουν ερωτήσεις που δεν απαντιούνται.
Και ίσως αυτή η αντίληψη να είναι σωστή.
Ίσως να προφυλάσσει.
Και ίσως η απάντηση που δεν μπορεί να ακουστεί,
ή που δεν θέλησαμε να δώσουμε
για λογαριασμό ο ένας του άλλου
να μπορεί κάλλιστα να ανθίσει σα λουλουδάκι της ερήμου
Ή να γίνει κοχύλι του βυθού,
αφού δεν θα υπάρχουν πια προσχήματα
και αφού εγώ θα σε έχω φυλαγμένο για πάντα εδώ μέσα
~
πηγή
Η Μαίρη Κλιγκάτση γεννήθηκε στη Φλώρινα το 1985. Είναι διπλωματούχος Μηχανικός Παραγωγής και Διοίκησης, τελειόφοιτος της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Το 2011 ίδρυσε το ηλεκτρονικό πολιτιστικό περιοδικό ΝΤΟΥέΝΤΕ Magazine, ενώ από το Μάιο του 2015 συνδιαχειρίζεται τη λογοτεχνική πλατφόρμα litart.gr. Τίτλοι βιβλίων: Πλευρικά (2015). Νυμφώνας (2018).
